Het museumtreintje

Op de beurs in Rijswijk lagen een paar simpele Marklin 2-assers voor weinig (3,50 per stuk). Die mochten mee, als project 'museumtrein'.


Neef Richard heeft vergelijkbare wagentjes al een paar keer mishandeld met verfknoeiwerk. Ach, en dan is het net als pannenkoeken bakken, dan kan ik het ook!



Dus worden de wagentjes gedemonteerd (dak eraf) en 'fraai' wit geschilderd.



Dan afplakken en verder schilderen, donker rood.



De daken kunnen ook wel een fris kleurtje gebruiken.



Het eindresultaat is van (grote tot zeer grote) afstand strak te noemen.



Van dichterbij is het knoeiwerk.



De afplaktape lekt verf. Een reparatiepoging met witte verf wordt niks, helemaal rood dan maar!



Dan naar de Action, voor een spuitbus witte verf.



En nu met modieuze paarse afplaktape.



Het is buiten misschien een tikkie fris, maar er komt verf uit de spuitbus en te strak is ook niet nodig. Het resultaat is dan ook een stuk beter. Goed genoeg voor een museumwagon, dacht ik zo.



Ramen erin, onderstel dezelfde kleur geven als het dak en het ziet er redelijk uit. Vind ik.



Op de foto's vallen tekortkomingen in het spuitwerk erger op dan 'in het echt'. Nu nog bankjes scoren en reizgers in de wagonnetjes plakken, en ze zijn klaar.



Penibel?

Over verjaardagen

Zo jammer, is er iemand jarig, hoera hoera, en dan wordt daar meteen weer ongevraagd iets over geschreven op dit blog.



Zonder het woord DE te gebruiken overigens, anders zou dat opgevat kunnen worren als signaal om te stoppen met lezen. Verstandige regelmatige bezoekers van dit blog hebben trouwens helemaal geen stopwoord nodig, die beginnen niet eens aan teksten op dit blog!



Begin ik met dat lekkere stukje gebak te laten zien dat een jarige job zo graag had willen opeten, maar dat helaas voor hem aan een gast was verstrekt. En heeft vervolgens een jarige job voor zichtzelf een pietepeuterig stukje taart afgesneden om alsnog een juiste hoeveelheid calorieën binnen te krijgen.



In en in triest daarbij is natuurlijk dat hij jullie bloggert zo goed kent dat hij zelf alvast een weblogblokje voor zijn ogen heeft gemaakt.



Is een huidige 8-jarige nog blij met wat gewelddadig aandoend playmobil speelgoed, vraagt u zich vast af? Nee, er is als kado gekozen voor meer interactief vermaak. Dat, als het even stil zou blijven zitten, hier smaakvol op de foto te zien was geweest.



Het spint, het eet vis, je kunt het ook aaien, het heeft 4 zachte pootjes, nou, kun je het raden? (Annie MG Schmidt).



Eindelijk kan ik van jarige job en kado een fatsoenlijk plaatje schieten, ik moet zelfs echte frank-103 balkjes plaatsen.



Dan komt het mormel, in een moment van verstandsverbijstering, ook bij mij op schoot zitten (oké, ik geef het toe, ik heb het gewoon afgepakt van het grut....), en het cameratouwtje zorgt voor enkele spontane fotogenieke momenten!



Het mormel, laat ik het Simba noemen, heeft dan het camerageklik gehoord. En ook camera's voldoen als speelgoed voor een wild Simba-beest!



Jullie begrijpen vast dat we toen, ter behoud van het Panasonicje, huiswaarts zijn gegaan. Van een jarige job mochten we Simba niet bij ons laten logeren, hij mocht ook niet even in onze auto kijken.



De hachelijk?

De zandtoren

Wat is een lokdepot zonder zandtoren, dat vraag ik u af, meneer Sonneberg!



Het antwoord van collega Ane, die hier trouwens niet genoemd wil worden en die als machinist van een stoomtrein terzake deskundig genoemd mag worden, was duidelijk: niks!



De kenners, en welke bezoeker van dit blog is dat niet? (ik verklap het maar meteen: Gert), weet dat een trein om het contact tussen wielen en rails te verbeteren, daar vooral bij optrekken en afremmen, zand tussen de aangedreven wielen en rails blaast.



Een geweldig idee, wat wellicht een boel automobilisten afgelopen gladde periode ook geholpen zou hebben om blikschade te voorkomen. Of winterbanden, mits voorradig bij de lokale bandenboer. Wel, dat zand haalt de machinist dan bij de zandtoren in het lokdepot! De automobilist verwijs ik graag naar de lokale bouwmarkt.



Moderne electrische lokomtieven hebben de zandvoorraad in bakken vlak bij de wielen, dan is een zandtoren niet per se erg handig, maar stoomlokomotieven hadden een zogenaamde zanddom boven op de ketel!



En om die bij te vullen is een zandtoren wel weer heel handig! Voor wie dit geneuzel nog aan het lezen is: ik heb vorige week een zandtoren gekregen en tijdens de kerstdagen deskundig gemonteerd.



Penibel?

Winterwonderland

Al vele jaren is het pretpark Sprookjeswonderland in de winter geopend.


Heel prettig, denken jullie vast.



Met neef Erik had ik de mogelijkheid tot een bezoek aan Winterwonderland besproken, dan was alleen 31 december een optie en moest het grut nog zin hebben ook. Een boel twijfel dus.



Aangezien het gisteren uitstekend Winterwonderlandweer was, zijn we gistermiddag gegaan.



Tuurlijk even een stukje op het IJsselmeer gelopen,



hoe vaak kan dat?



Dan via kabouterbos naar het beroemde kasteel van Violinde. Uiteraard de show bezocht.



Alleen de kenner (regelmatige bezoekers van SWL) ziet dat er met bovenstaande foto geklooid is.



Zoals Renésmurf al opgemerkt heeft, met een laagje sneeuw lijken alle kleuren wel feller.



Het gebruikelijke rondje gaat dan langs het doolhof met de rups.



Het huisje van Pinokkio met blik op de Sprookjeswonderlandkerstboom.



Op naar het hoogtepunt: het station!



Dan is het nog een klein stukje naar de grote speeltuin. Ik bespaar jullie de dobberbootjes, Hamelen en de vele andere topattracties in Sprookjeswonderland. Hieronder toon ik jullie de in aanbouw zijnde uitbreiding van SWL in 2011.



En ik toon jullie de lunch, die was weer van grote klasse...



Na nog wat vertier is het inmiddels bijna 16.00, dan komt heks Schuddebrij met haar handen in haar zij (tekstrechten uiteraard van SWL!), voor de duidelijkheid verwijs ik graag naar de foto hieronder.



Met haar hulpje gaat ze de grote boom aansteken. En het zal jullie vast niet verbazen, het is gelukt!



Dan stroomt SWL leeg, wij gaan nog even naar de paardjes om vervolgens ook weer huiswaarts te reizen.



Penibel?

Hemhavens

Op weg naar mijn schoonmoeder Lilian, die hier trouwens niet genoemd wil worden, omdat ze afschuwelijk van mij verloren heeft met sjoelen, zag ik diverse treinen staan in de Hemhavens.

Dus heb ik de rest van de familie bij eerder genoemde schoonmoeder Lilian (nog voor de sjoelpartij, wellicht wil ze hier nog wel genoemd worden) afgezet en ben ik naar de Hemhavens gereden om plaatjes te schieten.

Meeste van jullie zullen denken: treinen.

De fotografen zullen wellicht ook nog denken: weinig artistieke plaatjes van treinen.

Vermoedelijk denken de autoliefhebbers: weer treinen, ik kom niet meer op dat blog.

Renésmurf denkt vast dat een hobby je fijn van de straat houdt, wat feitelijk in dit geval niet zo is.

Schoonmoeder Lilian zal wel denken: had maar meer tijd genomen om foto's te maken, dan had ik wel gewonnen met sjoelen...

Brillie zal wel weer een 'tang op varken' opmerking plaatsen, eigenlijk moet ik het dus hebben van de neven Erik en Richard, die bijna nooit een reactie plaatsen,

en van Sjoerd, Ad en René Lokkie, die als spoorwegkenners deze plaatjes waarschijnlijk wel kunnen waarderen.

Voor de rest van de bezoekers: het is hachelijk!

(foto's zijn groter te klikken, zoals laatste tijd gebruikelijk...)