Voor mijn gevoel ging de tocht vooral richting een uitspanning die appeltaart met bijbehorende consumptie zou serveren, en als dat richting Den Helder was, dan moest dat maar! René had de gashendel al direct stevig vast en zette de teller vast op 34.
Ik ben maar in zijn achterwiel gaan hangen, dat scheelde naast wind ook een hoofdmaaltijd aan vliegen.
Voor het blog heb ik uiteraard foto's gemaakt van de Westfriese omringdijk (hierboven),
en van kasteel dat er niet meer echt authentiek uitzag (hierboven).
Dan waren we eindelijk bij Callantsoog, het verste punt van de tocht. (boven een onder, een vlotbrug)
Gelukkig ontdekten we daar direct een uitspanning met huisgemaakte appeltaart op het menu, uiteraard moesten we onze stalen rossen (aluminium met carbon, om precies te zijn) rust gunnen!
Er was helaas, heel jammerlijk, sprake van een appeltaartjongen, zodat ik minder foto's dan gebruikelijk heb gemaakt.
Als alternatief heb ik dan maar het meisje met de geldbuidel op de foto gezet.
Daarna gingen we weer richting huis, hoewel Maastricht niet op de bordjes staat was het wel die kant op.
Harry had de reis langs de Hondsbossche Zeewering gepland, waar sprake was van zeewind.
Uiteraard was het niet bedoeld om weer op adem te komen,
maar het maken van nuttige en noodzakelijke foto's zorgde er wel voor dat de spiermassa,
voor zover aanwezig,
weer tot rust kon komen!
Bij Petten werden we het duingebied ingestuurd, heuvelachtig en druk met zondagsfietsers.
Na vele kilometers in het wiel van René en soms bij Harry kwamen we gelukkig toch aan bij het eindpunt, na 77 kilometer met een gemiddelde van 27,5. (hieronder: kerkje van Schoorl)
Wat veel erger is, ze vonden het leuk en willen nog een keer gaan fietsen.
Vet hachelijk?
Dat wilden we. En ook dit jaar zijn we weer gegaan, de oppas was geregeld en de bandjes waren opgepompt! 
Afgesproken hadden we bij benzinepomp Ruwiel langs de A2, die echter Haarrijn heet, om het eenvoudiger te maken. Eenmaal aangekomen in Cothen was het natuurlijk tijd voor koffie met! 
Omdat de enige uitspanning in Cothen was gesloten (dat rijmt maar is verder heel vervelend!) zijn we doorgereden naar een Wijk bij Cothen. 
Voor het blog heb ik een foto gemaakt van het appeltaartmeisje dat niet echt een meisje was maar meer een meid, 
die tevens beter een streepje kan dragen dan stipjes (ik verwijs jullie graag naar de literair verantwoorde werkjes over Asterix de Galliër). 
Vanaf Wijk bij Cothen stuurt René ons allerlei kanten op die ik hier niet zal reproduceren, vooral ook omdat ik niet onthouden heb hoe we zijn gereden. 
We zijn in ieder geval in de boot genomen, waarvoor we (lees: René) een ruime vergoeding moesten betalen. 
Dan lukte het me niet de reisgenoten te bewegen tot een langere stop langs de wereldberoemde 'Betuwelijn', zodat ik alleen lege rails kan laten zien. 
Verder ging de tocht, opgejaagd door René die ons een verderop gelegen cafetaria beloofde! 
Slechts incidenteel moesten de heren wachten op een fotomomentje (klikmomentje??), 
het mocht eigenlijk geen naam hebben. 
Dan was er eindelijk het beloofde cafetaria 'de puntzak', met een uiterst vriendelijke chinese uitbater, die ik echter niet op de foto heb gezet, het kan namelijk te gek! 
Na de gezonde lunch ging de snelheid merkbaar omhoog als de weg naar beneden ging! Daar, op het verste punt van Cothen, gaf collega Peter aan dat het gedaan was met zijn niet van zeem voorziene zitvlees, de spieren waren verzuurd (hij had het augurkje bij de lunch nog wel laten liggen), de suikerspiegel was onverantwoord laag! 
Langs een best wel boeiende, kaarsrechte weg met langsdenderende vrachtwagens en andere voertuigen voorzien van luxe zetels waar Peter zijn billen graag in had laten plaatsnemen, ging het richting Cothen. Natuurlijk heb ik de heren geprobeerd te bewegen tot een stop op een boeiende plek langs de route, maar men wilde weer niet! 
Zelfs de boeiende aanblik van een kudde broedende adelaars in hun natuurlijke omgeving kon de heren niet verleiden tot een langere pauze. 
Bij Culemborg lag de laatste pont al op ons te wachten, 
en eindelijk heb ik dan ook een mooi plaatje voor jullie kunnen schieten. 
De laatste 10 kilometer naar Cothen waren zwaar voor Peter, die zelfs overal blauwe Ford Focussen (uiteraard geheel willekeurig gekozen merk en model) zag staan en het zitcomfort van zo'n Ford Focus (uiteraard geheel willekeurig gekozen merk en model) tot heilig verklaarde, als hij zijn achterwerk maar in de zetels van die auto kon laten plaatsnemen! 
En dan, na 70,5 kilometer, waren we weer bij het beginpunt. 
Na een stop bij de lokale kersendetailhandelaar Vernooy voor een aantal kilo overheerlijke kersen ging het huiswaarts! Volgend jaar gaan we weer! 
Of is dat heel hachelijk?
De weersomstandigheden waren ook heel uitstekend om te gaan fietsen, de kans op een zonnesteek en bepaalde andere verkeersdeelnemers maakten de tocht nog een beetje hachelijk. 
Dacht ik eindelijk eens een andere route te fietsen dan het gebruikelijke woensdagmorgenrondje, bleek de tocht grotendeels de woensdagmorgenroute te volgen. 
Gelukkig kwam ik een drietal collega's tegen die ook een vrije variant wilden fietsen. Dus rechtsaf daar waar volgens de organisatie linksaf de bedoeling was. 
Voordeel was wel dat we direct naar de koffie met appelpunt konden peddelen. Dat het niet overdreven druk was op onze alternatieve route. 
Dat de lokale herkauwers nog niet voor de foto midden op de weg gaan staan. 
Michel, die hier niet genoemd wil worden, weet nog een uitspanning waar we kunnen bijkomen van alle inspanning die zo'n fietstocht met zich meebrengt. 
Een sfeervolle lunchomgeving. 
De serveerster mag er ook zijn! 
Er zijn mannen die een Porsche aanschaffen om indruk te maken op zo'n meisje. 
Bij wijze van uitzondering eens géén patat. 
Nadat de lunch naar binnen is gewerkt besluiten we verder te gaan. 
En verder, daar staat een fraaie automobiel, van een aanbidder van voorgenoemde serveerster? 
De fotograaf is duidelijk zichtbaar is de glimmende bouten van de dure velgen van deze auto. 
En verder gaan we weer! Michel, de reisleider (wil hier nog steeds niet genoemd worden!) weet een prima tocht te plannen! 
Natuurlijk heb ik nog meer fotomomenten, zoals een bunker voor het 3railforum. 
Een vrijstaande woning voor de liefhebber. 
Dan zijn we bij het beginpunt aangekomen en besluiten we nog een laatste consumptie naar binnen te werken ter afsluiting van een geslaagde sportdag! 
Met iets erbij, dat lijkt me ook duidelijk. 
Graag laat ik jullie ook nog zien dat de nieuwe compact een 'voedsel' stand heeft. 
Hachelijk?