En dan heus niet alleen omdat we ook aan vaderdag doen, want dat speelt natuurlijk geen enkele rol.
Uiteraard liet ik hier een foto zien van een nieuwe stofzuiger, als moederdagcadeau.
Maar helaas had ik niemand op de (pas gezogen) kast gekregen.
En die foto van een mixer deed het niet beter.
Die zaken heeft Madelon dan ook niet gekregen (ze had ze wel gekocht), ze is ruim verwend met de gebruikelijke knutselwerkjes, geurtjes, boeken en ontbijt (niet-op-bed).
Vanmiddag zijn we naar mijn schoonmoeder geweest
en naar mijn moeder.
Die op ons had gerekend, culinair gezien.
Zodat we ook volgend jaar weer graag moederdag gaan vieren!
Heikel?
Het werden dus op school gefabriceerde kunstwerkjes, zie bovenstaande afbeelding, en de verzamelde werkjes van Nicolaas Flamel, die ik geheel toevallig zelf ook graag wil lezen, en die jullie het best in de plaatselijke boekhandel kunnen bestuderen. 
Op weg naar mijn schoonmoeder, die hier zeker niet genoemd wil worden, ontwaarde ik een SBB Cargo lok (niet op bovenstaand plaatje!) op een plaatselijk rangeerterrein (voor de leek: de hemhavens). 
Nadat ik de rest van de familie 103 bij mijn schoonmoeder uit de auto gezet had ben ik even gaan kijken. 
Zoiets moet je dan niet overdrijven, je moet dan geen uren wegblijven, dat past niet! Maar er stond meer dan alleen een SBB cargo lok. 
Er stond een boel boeiend materiaal! Wachtend om op de foto te gaan. 
Sterker nog, ik had gewoon het gevoel alsof ze daar voor me neer gezet waren. Een meneer van een lokale onderneming vroeg me direct voor welk tijdschrift ik foto's kwam maken, er kwamen daar wekelijks fotografen 
en ze hadden zelfs een abonnement op Rail Magazine genomen om de foto's terug te zien, en om te weten te komen wat daar nu weer voor iets boeiendes voor de deur gestaan had. 
Er liep ook inderdaad nog iemand, met een mooie spiegelreflex camera. 
Nu mijn spiegelreflex helaas is overleden heb ik nog even overwogen die fotograaf aan te spreken, maar de klok tikt door en voor je het weet gaat de mobiele telefoon en wordt er gevraagd waar je blijft. 
Goed, dat had dus gekund indien ik mijn mobiel bij me zou hebben, wat niet zo was, omdat ik deze al weer een paar dagen kwijt ben, wat op zich heerlijk rustgevend is. 
Dan, na ongeveer plusminus bij benadering een halfuur (kan iets langer geweest zijn), staat (bijna) alles erop, ongeveer 50 foto's en een voldaan gevoel, 
en rijd ik terug naar mijn schoonmoeder, die hier trouwens nog steeds niet genoemd wil worden. Voor een soepje (best wel vegetarisch, zie onderstaande foto) en een spelletje Can't stop. 
Maar dat Can't stop, dat herken ik helemaal niet, ik heb dus niet meegedaan. 
Hachelijk?