Eigenlijk is 1 deel over Ieper goed, paar leuke foto's, even de sfeer weergeven.
Een tweede deel is al teveel, wat rijmt en dus is het waar.
Zo'n boer op zo'n trekker op het plaatje hieronder zou misschien weer kunnen geven dat het leven na een oorlog toch wel door gaat.
Dus plaats ik hier dus een derde deel, waarvan Herman Finkers zou zeggen: three is a crowd. Of zoiets. Aan de beperking herkent men de meester?
Oorlog is akelig en bij Ieper zijn ook teveel veldslagen gevoerd, wat voor niet alle aanwezigen even plezierig verlopen is.
Zoiets komt toch heel naar aan als je net je mond aan het volproppen bent met een Italiaanse notenkoek naar een geheim recept.
Dan is een roze koek, meek pies not war, heel wat vredelievender.
Zo'n gezellig fotouitje is feitelijk natuurlijk ook een best wel aardig geweldadig aandoend gebeuren, met al dat geschut, klaar om te schieten. Voor de kenners wijs ik graag even op de GPS (alzheimer) module boven op het kanon hieronder, zodat je niet hoeft te onthouden waar en wanneer je geschoten hebt!
Daarbij wordt dan soms ook overdreven, door veilig geknield opgelegd, maar dat voor de kenners, vanuit een gedekte positie de foto's te schieten.
Ook het schieten onder toezicht, uit de losse pols, kan best wel tot traumatische ervaringen leiden.
Als de zon onder gaat, wat de zon trouwens wel vaker doet, worden de laatste kiekjes geschoten.
Na zo'n bewogen dag past alleen een laatste avondmaaltijd bij een wokrestaurant. Die is echter zo leeg, een beetje zoals het weggetje hieronder, dat op ieder moment Gordon Ramsey tevoorschijn kan springen, al roepend 'this kitchen is closed'.
En als we bij de buren dan zo'n vriendelijke clown ontdekken, dan is een keuze niet moeilijk! Tuurlijk mag (wie zei moet?) André op de foto.
En die gezellige, sfeervolle, uitnodigende entree van het restaurant.
Ach, dan sluit ik deze Ieper expeditie af met een plaatje van een NY burger in haar ruw geopende doosje, in afwachting van een drama, vermalen te worden tussen de kaken van jullie bloggert.
Het is hachelijk!
