Digitaliseren van de 85: het slot.....

Ik zie het helemaal voor me: dat jullie niet kunnen slapen omdat het verhaal over het digitaliseren van de 85 (Marklin 3309, als jullie het echt willen weten) nog niet is afgelopen.


Daardoor komen jullie morgen te laat op het werk, presteren zwaar onder de maat (nog minder dan normaal, zegmaar, ga ik er wel even van uit dat dat mogelijk is), worden ontslagen, raken er meerdere draden los,



of het spoor bijster, gaan aan de drank, worden het huis uit gezet, strompelen ten einde raad naar de dichtsbijzijnde spoorwegovergang en werpen zich daar voor een aanstormende trein en worden vervolgens geplet onder de wielen van die trein.



Om het drama dan nog verder op te voeren, ik hoop dat jullie het nog voor je zien: sta ik op het station te wachten omdat ik graag op tijd op mijn werk kom, komt die trein niet omdat jullie daar net voor gesprongen zijn en dat geeft zo'n bende dat NS doorgaans de trein eerst laat reinigen voordat verder gereden kan worden.



Zo kom ik dan ook te laat op mijn werk, wat overigens niet zo heel erg is omdat ik flexibele werktijden heb, maar heeft kamergenoot Peter, die hier niet genoemd wil worden, wel al een beker koffie voor me gehaald die dan koud is.



Nu is het wel vieze koffie uit een automaat van Maas, maar warme vieze koffie is altijd nog beter dan koude vieze koffie.



Goed, to the point, kort maar bondig: de ombouw is gelukt, de 85 heeft haar eerste rondje al gereden! Pfooeiiiii, dat wordt morgen gewoon warme koffie. Een 0032 graag Peter!



Penibel?

Digitaliseren van de 85

De directie van de zolderspoorbaan (dat ben ik!) had zaterdagmorgen besloten de analoge 85 om te bouwen met een ESU V4.0 decoder. Ombouw met een geluidsdecoder (loksound) is absoluut fraai maar ook een aanslag op de bankrekening.


Nu kwam ik zaterdagmiddag, op weg naar de zwemles van Elise, best wel in de buurt van Harlaar in Badhoevedorp, dus heb ik ook meteen besloten het eerdere besluit direct uit te voeren, het was dus een ongekend productieve zaterdag, zo in het begin van dit jaar! Dat dit ten koste gaat van het plaatsen van berichten op dit blog ga ik hier ook uitleggen.



Eenmaal bij Harlaar heb ik Elise een visser laten uitkiezen voor op de zolderspoorbaan, een mannetje in een boot. Ook heeft ze een doosje met verkeersborden en vangrails uitgezocht, maar die ga ik jullie binnenkort laten zien!



In plaats van een boeiend bericht op het blog te plaatsen heb ik gisteravond de 85 gedemonteerd, op de foto's zien jullie de goed verborgen schroeven waarmee de opbouw losgemaakt moet worden.



Dankzij neef Erik, die hier niet genoemd wil worden, hoefde ik niet lang te zoeken, hij had al verteld waar de schroeven verstopt zaten!



Dan alle analoge rommel eruit en de motor demonteren.




Schoonmaken en dan de nieuwe permanent magneet erop. Rotor erin, motorschild en koolborstels.



So far so good. Decoder plaatsen, massa, sleper en motor aansluiten (in totaal 4 draadjes, het is echt niet zo spannend).



Testen, de lok doet het weer! Dan de verlichting, beide lampjes branden direct door. Hoewel het eruitziet alsof de lok zelf de massa is, gaan er 2 draadjes naar het lampje, kennelijk is het lampje wel geisoleerd van de massa van de lok. Dan de telexkoppeling, 2 grijze draadjes en bij één telex ook een bruin massadraadje.



Tja, dat weet ik niet. Vanavond ga ik dus verder met de ombouw, en jullie gaan er meer over lezen.



Penibel?

T'is groen

Belofte maakt schuld, of was er sprake van bedreiging? (hieronder: de grote boom)


Hoe dan ook, er zou een vervolg komen over de zolderspoorbaan. We hadden afgelopen week grasmatten geplakt op de spoortafel, om de suggestie van gras te wekken.
(hieronder: een postkantoor, uit de tijd dat er nog postkantoren en telefooncellen waren!)



Of om het zachtboard te camoufleren, wat je wilt.
(hieronder: bedieningspaneel en parkeerterrein bij het station)



Nu had ik ook een zak met bomen gekregen, en jullie voelen het vast al aan jullie water, die moesten ook op de baan! (hieronder een overzichtsfoto van de spoorbaan)



Ook hadden we een vijver gemaakt van een doordachte combinatie van blauwe verf en blanke lak.



De echte modelbouwers onder de bezoekers van dit blog zullen de plaatjes vast met tranen in de ogen aanschouwen en denken: wat een zootje!



Rond 2025 moet de zolderspoorbaan volgens mijn (nauwgezette) planning wel ongeveer klaar zijn, en dat zou ook best wel hier te zien kunnen zijn op dit blog.



Als er tegen die tijd nog een spoorbaan op zolder staat, er nog een frank103 weblog is of zelfs internet nog bestaat. Maar dat terzijde!

Praktische tips mogen jullie natuurlijk altijd plaatsen bij de reacties, tenzij die hachelijk of bruikbaar zijn.



Zoals het advies van neef Erik om dit hoekje hieronder te voorzien van wissel, rails en een lokloods.



Penibel?

Woensdagmorgenfietsen

Eigenlijk had ik vanmorgen geen excuses of smoezen om niet te gaan fietsen.


Ik heb nog een kop koffie gedronken, buienradar geraadpleegd, maar ik kon echt niets vinden.



Goed, echt warm (zoals 25 graden) was het buiten niet, maar er stond nauwelijks wind en het zonnetje was merkbaar aanwezig.



Dus zat ik om 09.30 op de Bianchi richting bos.



Voor de kenners: nee ik had nog geen boskaart, die zou ik ook vanmorgen halen.



Echter pas als ik het bos bij bezoekerscentrum De Hoep al weer uit zou rijden.



De kans dat een boswachter me bij zou (kunnen) houden, tijdens de 15 kilometer door het bos, schat ik best wel klein in.



Meestal ga ik niet zo snel, (vanwege de fotomomentjes) maar met zo'n boswachter achter je aan dan moet een versnelling toch best wel mogelijk zijn!



Goed, ik ben, zoals jullie kunnen zien, slechts een enkele keer gestopt voor een fotomoment.



Bijvoorbeeld in Beverwijk, waar wel een sleep goederenwagons (staalwagons voor de Hoogovens) te zien was, maar de bijbehorende lok was niet te zien.



In het bos bij Wijk aan Zee leek er een aardige storm gewoed te hebben (jaja, weer een fotostop), de dader (de klauw...) was echter al snel zichtbaar.



Uiteraard was de volgende stop bij De Hoep, voor een nieuwe bosjaarkaart, dan langs de provinciale weg terug naar huis.



Rond de 40 kilometer begon ik wel te merken dat de conditie niet echt top is, maar het gemiddelde van 26 km/u stemt me wel tot tevredenheid, dat is namelijk vergelijkbaar met vorig jaar.



Afrondend vertel ik jullie nu alvast dat we vanmiddag bomen en gras geplakt hebben op de zolderspoorbaan en dat ik van plan ben daar morgenavond een best wel boeiend verhaal over te plaatsen zodat de blogbezoeker morgenavond probleemloos in slaap valt!



Hachelijk?

Treinen bij Ries

De doos met Peco wissels, schaal N code 55, uit Engeland, was binnen!


En dus vroeg Ries, die hier trouwens niet genoemd wil worden (toelichting alleen voor Renésmurf: het kan hem eigenlijk geen biet schelen of hij hier genoemd wordt, maar als 'standaardzin' herhaal ik die graag!) of we bij hem wilden komen knutselen aan de spoorbaan.



Gelukkig was het ook gelukt de koekjes van de boodschappenlijst te scoren!

Dan naar zolder, waar een best wel lege treintafel op ons wacht.



Nu de wissels (zie hierboven, in de doos) binnen zijn is er werkelijk geen enkele denkbare belemmering meer om een gigantische spoorbaan uit te leggen.

Nou ja, een kleine belemmering dan: wat gaan we eigenlijk bouwen?



Dat blijkt een stap te ver, na 2 uur op zolder puzzelen wat de handigste wisselstraat is gezien de gewenste lengte van de opstelsporen in combinatie met de gewenste aansturing met de computer, in het achterhoofd de gekochte 10 linker en 10 rechter wissel, boogstralen en hoogteverschillen op de te bouwen spoorbaan, blijft de tafel leeg.



Maar volgende keer gaat het gebeuren!



Wat betreft de scenery heeft Ries wel een belangrijke slag geslagen, postbode Peter en zijn familie is binnen. Volgende beurs zal worden gezocht naar Wim de kok die niet koken kan, uiteraard met Gordon Ramsey achter hem aan. Hachelijk?



(toelichting alleen voor Renésmurf: hachelijk is natuurlijk zwaar overdreven, Wim de kok die niet koken kan bezoekt dit blog met enige regelmaat en is tot op heden nooit gewelddadig geworden. Netelig zou ook al volstaan!).

Over kabouters

Ik kreeg klachten over het treinengehalte op dit blog. Teveel, zo werd gezegd door collega Harry. Hoewel dat volgens mijn bescheiden mening natuurlijk niet mogelijk is!



Maar zolang de racebaan bij Stef nog geheel uitelkaar ligt en ik de bouw van een (demontabele) racebaan gezien de beperkte beschikbare ruimte in ons huis moeilijk kan verkopen, moet ik op zoek naar andere boeiende onderwerpen.



Hoewel smurfen misschien voor een deel van de bezoekers (René?) van dit blog de absolute voorkeur heeft, ga ik vandaag iets vertellen over kabouters!



Dan niet die van Rien Poortvliet (sorry Kees, maar geen Poortvliet kabouters!).



Het valt niet mee om kabouter te worden, dat heb ik vandaag zelf gezien. Voor de toeschouwer vielen de omstandigheden nog wel mee,



als aankomend kabouter kwamen de gele en chocoladevla wel erg dichtbij!



Dan zeg ik niets over beschuit en spaghetti.



Alle aankomende kabouters waren uiteindelijk geslaagd voor de zware proeven, en daardoor geschikt bevonden!



Dan volgen er nog een aantal duistere rituelen: de kaboutereed, het groene shirt mag aan en het sjaaltje met 2 knopen moet om.



Feliciteren met de linkerhand (zit dichter bij het hart dan de rechterhand) en de plaatselijke padvinderij is 8 kabouters rijker.



Zo goed Harry, of is het toch          ehhhhh



hachelijk?