Ik loop met dit bericht het risico dat jullie wellicht denken dat ik van racebaan en auto blog, via een treinenblog, nu ben veranderd in een botenblog.
Nee, dit blog wordt geen botenblog.
Hoewel deze boot ook op het droge ligt was er ook geen sprake van een Italiaanse kapitein.
De reddingsboten, waar je zo maar in zou kunnen springen om de rijke Russische passagiers te begeleiden, zijn ook nog allemaal aanwezig.
En het is geen echt eiland, maar een kunstmatig eiland.
Een eiland wat door het vol of leeg pompen van tanks kan zinken, of juist boven het water kan komen.
Maar niet dat je er vlak langs gaat varen om te zwaaien.
Zonder in te gaan op de vele denkbare slaapverwekkende details kan ik jullie vertellen dat ik mee mocht om te kijken of het dok goed lag.
En of het ook goed mbt de aanwezige stevige wind lag, hoe makkelijk kan een boot in een dok niet omkieperen.
Niet, hoop ik, vooral niet als ik onder het schip door loop.
Hoewel ik uiteraard beschik over uitermate gespierde armen, door het dagelijks bedienen van de computermuis en
het regelmatig tillen en naar de mond bewegen van etenswaren in vaste of vloeibare vorm, vermoed ik dat ik het schip niet met één hand recht weet te houden. (wat is beter, staand zoals hieronder of liggend zoals hierboven?)
Ach, eigenlijk weet ik dat wel zeker.
Mooi, na 2 berichten over boten en één over voetbal kan ik met een gerust geweten weer over op de (model)treinen.
Morgen!
