Vanaf de citadel was te zien dat het
niet zo ver lopen was naar het station.
De 15 minuten de ik op het station was
zag ik alleen dezelfde treinstellen komen en gaan,
weinig boeiend en een reden om
snel wat bierwinkeltjes in Dinant te verkennen!
Hachelijk?
wat 2 uur heen en 2 uur terug, in totaal 4 uur in de auto betekende.
Daar had ik geen zin in, een rondje wandelen om het meertje voor ons huisje leek mij veel beter.
Volgens de kaart was het 15 kilometer en zoiets is voor de iets geoefende wandelaar wel te doen!
De wandeling ging eerst naar de stuwdam,
waarbij ik zo'n toren van dichtbij toch veel hoger vindt dan van een afstandje.
Als ik nog wat verder wandel begint het zacht te regenen, en daarna begint het gewoon hard te regenen!
Lastig bij een meertje is dat je niet een bocht af kan steken,
in ieder geval is dat even nat als gewoon doorlopen.
Het huisje zie ik al geruime tijd aan de overkant van het watertje,
maar dan is 15 kilometer toch een eind!
Gelukkig is ons (mijn?) favoriete restaurant in de buurt, zodat er toch sprake is van een happy end!
Hachelijk?
Dit is een plaatsje dat het echt moet hebben van de toeristen, met z'n watertje en kasteel (citadel) op de rots.
Op de kade langs het water staat het vol met gezellige terrasjes,
maar we beginnen het bezoek met een kijkje in de kathedraal.
Hoewel we niet geloven dat Bips gelovig was
hebben we wel een kaarsje voor hem aangestoken.
Baat het niet dan schaadt het niet!
Dan gaan we met de kabelbaan naar de citadel,
boven op de rots hebben eerder een kasteel en een vesting van Vauban gestaan,
nu staat er een door de Nederlanders gebouwd fort.
Ook in de eerste wereldoorlog is hier gevochten,
waarbij de Duitsers het nodig vonden om 674 burgers te vermoorden.
In de citadel staat een van de weinige overgebleven guillotines.
Het uitzicht van de citadel is geweldig,
stroomafwaarts is de sluis te zien.
Het is fraai weer voor een boottocht,
in plaats van een tochtje met een grote boot wil het grut met een elektrische sloep varen.
Dat doen we, wat een relaxt vaartochtje oplevert.
Na de vaartocht bezoeken we een terrasje voor een lokale delicatesse, de crêpe banana split.
Hachelijk?
Niet dat die grotten zo diep in de grond liggen, nee, eigenlijk loop je zo een berg in waarin de grotten zijn uitgesleten.
Het was ook geen culinair dieptepunt, die grotten, al loop je bij grotten natuurlijk altijd een risico op zeldzame schimmels.
Ook de rondrit door de omgeving van de grotten was best leuk, in de bak van een vrachtauto door een soort van natuurpark.
De regelmatige bezoeker weet vast nog dat in Engeland in een natuurpark een aap twee sierlijsten van mijn auto had afgerukt.
En dat ik thuis de verzekering moest bellen om de schade vergoed te krijgen.
Toen ik zei dat een aap het gedaan had was de man van de verzekering lang stil.
Het hielp vast ook niet dat ik zei dat ik een foto van de dader had gemaakt.
Dit keer reden we dus met een vrachtauto rond, de sierlijsten van de auto waren veilig!
Al hadden ze in het natuurpark bij Han ook geen apen, maar dat is vast een detail.
Het weer in Han was niet best, maar wat verwacht je nu als je naar de fraaie groene Belgische Ardennen gaat,
die buurt staat niet bekend om haar zonneschijn, witte stranden en palmbomen.
Nee, het dieptepunt was dat ik de Nikon aan het eind van de middag had laten stuiteren op de stenen vloer.
Ik had hem al opgeborgen in de rugzak, maar ik moest even de inhoud van de rugzak herrangschikken,
en toen glipte hij op zo'n 20 centimeter boven de vloer uit mijn hand.
Hachelijk?
