en wel die van Sap in Heemskerk.
John, Jason en Remco (die hier niet genoemd willen worden) waren ook te porren voor een bezoek aan een kas.
Uiteraard heeft ook Sap een indrukwekkende machine die potjes vult met potaarde (niet te verwarren met tuinaarde),
waarna een goedkope arbeidskracht (mevrouw en zoon Sap) de gekochte plantjes handmatig in de potjes zet.
Dan gaan de potjes via een ingenieus transportsysteem naar een kas,
waar opa Sap de transportband nauwgezet in de gaten houdt.
Hoe makkelijk kan zo'n systeem niet tot een ramp leiden?
Een scholier met verkeerde pakketkeuze mag dan met een arbotechnisch verantwoord til-apparaat de potjes van de lopende band op de vloer van de kas plaatsen,
zodat de plantjes kunnen uitgroeien tot iets waarvoor de wildenthousiaste consument graag de knip trekt.
Na zoveel planten en kassen
besluiten we een boswandeling te maken zodat alle ervaringen op gepaste wijze verwerkt kunnen worden.
Dat leidt tot een speelveld,
waarop dan bijna verplicht een balspel gespeeld dient te worden.
Na zoveel jolijt begint de maag te knorren en de aanblik van een woeste schotse hooglander
doet ons besluiten in de plaatselijke uitspanning een schotsehooglanderburger te bestellen.
Die er op onverklaarbare wijze na een paar happen
toch echt minder smakelijk uitziet.
We krijgen bezoek van een koolmees, maar die haalt zijn neus (snavel) op voor de aangevreten schotsehooglanderburger.
Verder gaat onze wandeltocht, richting patatoloog, om een toetje te scoren met niet teveel slagroom (maar ook niet te weinig).
De laatste kilometer naar de auto is eigenlijk net teveel, echter nu John en Remco niet bereid zijn de auto's te gaan halen, moeten we wel verder lopen.
Zo komt aan een nuttig bestede, culinair zeer verantwoorde middag helaas weer een eind!
Hachelijk?
